Het steekt schrijver Özcan dat hij nooit die academische studie heeft afgerond

“In het milieu waarin ik opgroeide, hadden mijn vrienden meestal twee bezigheden: wiet kweken of een uitkeringsinstantie oplichten. Vaak deden ze beide zaken tegelijkertijd – dat was wel zo lucratief.” Deze uitspraak van de succesvolle schrijver Özcan Akyol (32) verraadt dat hij een kansarme tiener was. Maar dan wel één die wist wat hij wilde. Schrijver zijn. Hij studeerde vervolgens Journalistiek en Nederlands.

Hi_Ozcan-Akyol-portretNa een paar jaar lanterfanten –“levenservaring op doen”- gaat de dan tweeëntwintigjarige Özcan een HBO-opleiding volgen aan het Windesheim in Zwolle.
“Ik liep al rond met een idee voor een semi-autobiografisch boek toen ik begon met studeren. Ik wist: dat schrijven zelf ga ik niet op school leren, maar zo’n opleiding is wel zeer ondersteunend voor je taalontwikkeling. Toch een essentieel onderdeel als je auteur wilt worden dacht ik. De mediawereld was mij tot dan toe ook totaal onbekend dus wat dat betreft heb ik veel van de opleiding Journalistiek geleerd. Hoe een productie tot stand komt bijvoorbeeld, pagina’s opmaken en filmpjes schieten. Bij toeval ontdekte ik ook andere dingen van het wereldje. Je leert hoe het systeem werkt, hoe het is georganiseerd. Wat dat betreft is Journalistiek wel een rijke studie al was het in Zwolle kwalitatief misschien niet van het hoogste niveau.”

Groot nadeel van een Hogeschool vond Özcan de naar zijn mening veel te grote vrijheid die je er krijgt.
“De lessen zijn vrijwel niet verplicht en opdrachten vaak wat dun. Veel medestudenten zaten er alleen maar omdat ze niet wisten wat ze wilden en gingen dan maar íets doen wat leuk klonk. Het ontbrak hen vaak aan innerlijke motivatie. Ik was daarentegen zeer gemotiveerd want ik had immers een doel; schrijver worden. Daardoor haalde ik alleen maar goede cijfers en met een 7.8 gemiddeld mocht ik een versnelde studieroute volgen en het 2e jaar overslaan.”

Gescout
Na drie jaar had Özcan zijn diploma op zak en begon direct aan een Bachelor Nederlands aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. “Ik liep nog altijd met dat idee voor het optekenen van een persoonlijk levensverhaal, maar ik had nog altijd geen daadwerkelijke ervaring met taal. Ik zocht de bagage om ook daadwerkelijk dat boek te maken. Door oefeningen te doen en heel veel boeken te lezen begon ik beter te begrijpen wat het inhield om een eigen stijl te ontwikkelen. In de tussentijd publiceerde ik korte verhalen op mijn eigen website, Facebook en Twitter.” En dat werd opgemerkt. In het eerste jaar van zijn universitaire opleiding kreeg Özcan een email van een literair agent. Of hij interesse had voor het schrijven van een groter verhaal: een roman. “Ik werd zogezegd gescout. Een droom kwam uit. Ik kon niet wachten om mijn verhaal uit de doeken te doen en in twee weken tijd werkte ik tien hoofdstukken uit.”

Al bij de eerste uitgeverij was het raak. Özcan krijgt meteen twee contracten aangeboden. Hij sluit zich op in zijn studentenkamertje in het centrum van Deventer en begint als een bezetene te tikken.
“Ik was overambitieus. Het was inmiddels negen jaar nadat ik had besloten om alles in het teken te zetten om succesvol schrijver te worden. Nu deed die mogelijkheid zich eindelijk voor en ik sprong er uiteraard direct op af. Ik ging daarom ook niet meer naar colleges en niet veel later ben ik definitief gestopt met de studie Nederlands” De doorbraak kwam in 2012. Met z’n semi- autobiografische debuutroman ‘Eus’ staat hij in de top 10 van meest verkochte boeken van het jaar én filmproducent Eyeworks gaat z’n verhaal verfilmen. Zijn doel bestseller auteur te worden werd bewaarheid.

Autodidact

Terugkijkend op zijn schoolbankloopbaan beschouwd één van ’s lands meest succesvolle auteurs zichzelf toch liever als autodidact. “Vooral tijdens de wetenschappelijke opleiding was ik bang dat als ik teveel zou luisteren naar wat er in de boeken stond, ik artistiek beperkt zou worden. Het was niet elke dag lekkerbekken. Vooral het analyseren van literatuur vind ik totale onzin. Los van dat het niet zo sexy is om te doen, vind ik het vooral zeer dogmatisch. Misschien had ik achteraf liever een andere studie gedaan. Ik ben nu wel nieuwsgierig geworden naar Literatuurwetenschappen. Met de kennis van nu had ik daar wellicht meer aan gehad. Wie weet ooit in de toekomst want het steekt me eerlijk gezegd wel dat ik nooit die academische studie heb afgerond.”

Tekst: Annemarie van de Weert

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail