‘Ik wring mezelf graag in ongemakkelijke situaties‘

Martijn Kardol (27) is een van de grootste theater-talenten van Nederland. Hij won achter elkaar het Groninger studenten Cabaret Festival en het Leids Cabaret Festival, dé kweekvijver voor jonge kleinkunstenaars. Hiermee treedt Kardol in de voetsporen van eerdere winnaars: Theo Maassen, Jochem Meyer, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali en Javier Guzman.


Hi_GriffioenZuidplein_Credits-Bosse-Beckers

Als klein jongetje mocht hij van juf Margreet niet meedoen aan de schoolmusical omdat hij teveel stotterde. Een onrecht dat hem nog steeds dwars zit, maar waar hij nu wel hartelijk om kan lachen. Er is sindsdien namelijk een hoop gebeurd. “Faalangst wuif ik weg door een situatie of het moment flink te relativeren”, aldus Martijn Kardol. “Op het podium heb ik sowieso helemaal geen last meer van stotteren. Geen idee hoe dat werkt, maar het is wel relaxed.”

“Ik dacht heel lang dat ik musicalster zou worden”, vertelt Martijn terwijl hij wat frisse lucht in zijn t-shirt wuift om de broeierige hitte van de zomerzon tegen te gaan. Hij veegt een pluk haar van zijn voorhoofd en zegt lacherig: “Die droom om musicalster te worden nam ik heel serieus. Zo stapte ik als twaalfjarige op de trein vanuit mijn woonplaats Barneveld naar Utrecht om naar de musical ‘Mama Mia’ te zien. Na afloop stond ik bij de artiestenuitgang van het Beatrix Theater om handtekeningen te vragen. Oh boy, nu ik het zo zeg klink ik echt wel als een enorme nerd.”

Kunst afkijken
Maar helaas, na zijn eindexamen werd Martijn niet toegelaten tot de Toneelschool. Een kleine domper, maar hij zette zich er overheen en ging een tijdje in Londen wonen. “Daar heb ik toen veel speel- en zangcursussen gevolgd. ’s Avonds werkte ik in een jazzclub en in mijn vrije tijd ging ik naar het theater om te kijken naar stand-up comedian en andere kleinkunstvoorstellingen. Londen is echt the place to be als je je creatief wilt ontwikkelen. Ik heb in de ontelbare clubs zo vreselijk veel geleerd door de artiesten te observeren: hun maniertjes, blik in hun ogen, de beweging van hun handen. Gewoon door alleen al te kijken leerde ik meer dan je ooit op school zou kunnen doen. In die tijd heb ik ook het inzicht gekregen om meer met mijn humor te doen. Ik was altijd heel erg adrem. Op school voorkwam ik dat er grappen over mijn stotteren gemaakt zouden worden, door iedereen voor te zijn met opmerkingen. Als ik dan weer eens vast zat in een woord zei ik snel ‘nou tjonge ik zit weer lekker vast he…..’ Want ja, je kunt er ook zo weer uitstappen als je stottert. Dat is eigenlijk heel gek.”

Toen Martijn terug kwam van zijn jaartje buitenland heeft hij zich meteen ingeschreven bij de Koningstheateracademie, de enige geaccrediteerde cabaretopleiding van Nederland. Maar het onderwijs sloot niet aan op zijn ambities om cabaretier te worden. “Ik had meer verdieping nodig. Timing en humor zijn nu eenmaal niet echt aan te leren. Maar ja, wat moet je dan? Omdat je als cabaretier in principe een soort van beschouwing geeft op de maatschappij besloot ik sociologie te gaan studeren aan de Universiteit van Amsterdam. In mijn ‘vrije tijd’ –want geloof me die heb je echt meer dan genoeg als student- begon ik met het schrijven van een eigen show. Middels open podia in de comedy-clubs testte ik mijn ‘grappen’ bij het publiek. Je kunt goed schrijven maar je weet pas als iets werkt als je voor een groep mensen staat. Dus in mijn studententijd heb ik veel try-outs gedaan. Dat is letterlijk vallen en weer opstaan. Het is een intensief traject maar als je iets écht heel graag wilt moet je dat er allemaal voor over hebben. Niets komt zomaar uit de lucht gevallen en het is niet erg om te falen toch? Daar leer je van. Het maakt je sterker, mits je er niet teveel waarde aan hecht. Ondertussen had ik me ook aangemeld voor de BNN University -ja sorry mijn studieloopbaan is niet standaard- want als je weet wat je wilt moet je overal voor gaan en anticiperen op het moment. Toen ik daarvoor aangenomen werd, viel alles toch wel een beetje samen. Ik stopte met mijn studie aan de universiteit en ging radioprogramma’s produceren voor BNN bij 3FM en Radio 1. Dat was vet leuk. Ik had eindelijk het gevoel, hier hoor ik.”

Winnen
Vanuit zijn baan als producer waagde Martijn de gok om met het programma waar hij al twee jaar aan had gewerkt mee te doen met de theaterfestivals. “Mijn show is real life. Het verhaal gaat over een auditie die ik ooit heb gedaan voor Stage entertainment van Joop van den Ende. Het ging om de rol van Tony Manero in de musical Saturday Night Fever. “In mijn wanhopige fase stond ik bij allerlei castingbureaus ingeschreven en op een gegeven moment werd ik gebeld door een jongen of ik auditie wilde doen. Waarom? Ja weet ik veel, kennelijk gaan ze gewoon een kaartenbak af. . Ik heb een heel onatletisch lichaam en zei nog tegen die gast dat ik helemaal niet kan dansen. Hij zei ‘kom nou maar gewoon, dan kijken we wel verder.’ Dus ja, ik daar heen. Ik wist zelf heus wel dat ik die rol niet zou krijgen maar ja, ik wring mezelf graag in ongemakkelijke situaties. Het is sowieso een goed verhaal, dacht ik.”

De auditie was een totale afgang van Idols-achtige proporties. “Ik stond voor zo’n tafel met een jury. Ze zette muziek van de Begees in en ik moest gaan dansen. Ik heb maar een beetje staan improviseren en het was een drama. Je zag ze echt kijken; wie is dit? En wat denkt die gozer wel niet. Eigenlijk super grappig. Nou, dit voorval heb ik dus gebruikt als leidraad voor mijn show.” En met succes want Martijn Kardol won in november 2015 het Groninger studenten Cabaret Festival en in februari het Leids Cabaret Festival! De jury roemde hem omdat hij ‘met kleine gebaren of enkele woorden de zaal aan het lachen kan krijgen’ en omdat hij ook ‘grappig was als hij niks zei’. In het juryrapport van het Leids Cabaret Festival staat: ‘Dat is een bijzonder talent, en het levert een prachtige combinatie van rust en hilariteit op.’

Tekst: Annemarie van de Weert
Beeld: Bosse Beckers

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail